Αυτά που δεν είπαμε.

Είναι πολύς καιρός τώρα που θέλω να καθίσω και να καταγράψω στο χαρτί όλα εκείνα που έχουν γίνει από το Νοέμβρη του 2011, από τους πρώτους μήνες δημιουργίας του Πολιτιστικού – Περιβαλλοντικού Συλλόγου Γυναικών Σχίνων.

Νομίζω πως πρέπει να κοινοποιηθούν όλα εκείνα που μας προβλημάτισαν, μας ένωσαν, μας θύμωσαν, μας «μπλόκαραν», αλλά και όλα εκείνα που καταφέραμε σ΄ αυτά τα τρία χρόνια ύπαρξης του Συλλόγου μας!

Όταν σκέφτομαι πως ξεκινήσαμε, τι έχουμε περάσει αυτά τα τρία χρόνια, τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, αλλά και πόσα έχουμε καταφέρει, δυσκολεύομαι να  πιστέψω, πως καταφέραμε μέσα σε τόσο μικρό  χρονικό διάστημα να κάνουμε τόσο σημαντικά βήματα.

Πιστεύω όμως πως πρέπει όλα να καταγραφούν  και να κοινοποιηθούν!

Ο Σύλλογος λοιπόν δημιουργήθηκε με αφορμή το κλειστό σχολείο του χωριού μας, που ονειρευτήκαμε να μετατραπεί σε Μουσείο Μαθητικής Ζωής και Εκπαίδευσης, σε χώρο επισκέψιμο και ανοιχτό για όλους. Δεν μας πήρε πολύ καιρό ούτε να πείσουμε τους αρμόδιους, ούτε να το συντηρήσουμε και να το μετατρέψουμε από αποθήκη σε Μουσείο, σε χώρο φιλόξενο και ζεστό για όλους τους  Μπισχιναίους, φίλους και επισκέπτες.

Από το πρώτο καλοκαίρι της λειτουργίας του όλοι το αγκάλιασαν και νομίζω όλοι θα θυμούνται για πολλά χρόνια την εκδήλωση που διοργανώσαμε για την Ιστορία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Κοινότητα Σχίνων, με κύριο ομιλητή τον ιστορικό ερευνητή κο Παναγούλια, αλλά και προς τιμήν της  δασκάλας του χωριού μας,  κας Καλλιρρόης Παναγιωτοπούλου , της οποίας το όνομα  φέρει το μικρό μας μουσείο, σε μια προσπάθεια απόδοσης τιμής για το έργο που επιτέλεσε!

Τρία χρόνια μετά μπορούμε να περηφανευόμαστε πως με αφορμή αυτό το Μουσείο επισκέφθηκαν  το χωριό μας, για πρώτη φορά και τα πρώτα δύο μεγαλύτερα σχολεία, της περιοχής, δηλαδή το Δημοτικό Σχολείο Κρέστενας και το Δημοτικό Σχολείο Ζαχάρως.
Τα παιδιά ξεναγήθηκαν στο χώρο κι έκαναν ένα ταξίδι στο χρόνο, μέσα από τις αφηγήσεις των μεγαλύτερων κυριών και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που έχουμε συγκεντρώσει. Οι μικροί μαθητές ξεναγήθηκαν και στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου από τον εφημέριο μας, τον πατέρα Αντώνη Παυλόπουλο. Τέλος έπαιξαν στο προαύλιο της εκκλησίας και δέχθηκαν τα πλούσια κεράσματα από τις κυρίες του Συλλόγου.

Ελπίζουμε πως και τη φετινή χρονιά θα μας επισκεφθούν οι μικροί μας φίλοι και πάλι θα ακουστούν οι φωνούλες τους στο χωριό μας.

Ναι, είμαστε πολύ περήφανες που καταφέραμε να συντηρήσουμε το σχολείο στο εσωτερικό του και στις δύο αίθουσες και στοχεύουμε να συντηρήσουμε ή και να αντικαταστήσουμε τα κουφώματα, αλλά να συντηρήσουμε και την τοιχοποιία εξωτερικά. Και ξέρουμε πολύ καλά πως αυτό δε θα γινόταν αν δεν είχαμε την οικονομική στήριξη όλων των συμπατριωτών μας, και εκείνων που εργάστηκαν και εργάζονται αφιλοκερδώς για το Σύλλογο, αλλά και εκείνων που επισκέφθηκαν και στήριξαν τα Παζάρια μας!

Κι αν εξαιρέσουμε μερικές «γυρισμένες πλάτες» και κάποιες «δολιοφθορές» στην αρχή, θα λέγαμε πως το χωριό αποδέχθηκε σύντομα την ύπαρξη του Συλλόγου.

Ξέρουμε καλά πως κάποιοι αιφνιδιάστηκαν, άλλοι αμήχανα «μειδιούσαν» και περίμεναν το πρώτο μας στραβοπάτημα, όμως εμείς συνεχίσαμε και θα συνεχίσουμε, γιατί είμαστε ΕΔΩ, γιατί το Μπισχίνι δεν είναι μόνο οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων και οι καλοκαιρινές μας διακοπές, γιατί το χωριό μας είναι ο τόπος που μας γέννησε, που μας ανέθρεψε και που κάποιοι από εμάς μένουμε, είναι ο τόπος μας, η ιστορία μας  και  έχουμε υποχρέωση να μην τον ξεχάσουμε αλλά και ούτε να αφήσουμε τους άλλους να τον ξεχάσουν και να το εγκαταλείψουν! Γι’ αυτό τον τόπο κάνουμε όνειρα κι έχουμε υψηλές προσδοκίες!

Θα μας ενώνει για πάντα αυτή η ανάμνηση κι εικόνα του μικρού παιδιού που ξαναχτύπησε το κουδούνι του σχολείου μας. Εμείς ήμασταν εκεί! Δεν ήταν όνειρο! Ήταν μια μαγική στιγμή κι εμείς τη ζήσαμε! 

…………………………………………………………………………………

Κανείς δεν το περίμενε! Κανείς δεν περίμενε πως, σε καιρό κρίσης, μια χούφτα γυναίκες θα κατάφερναν κάτι τέτοιο!

Μάθαμε όμως να δουλεύουμε και μαζί και μόνες, να δουλεύουμε για το σύλλογο. Λικέρ, γλυκά του κουταλιού, καλλιτεχνικές δημιουργίες, λαμπαδούλες, αλλά και κοσμήματα  με το βελονάκι, έφεραν στο σύλλογο τα χρήματα που απαιτούνταν για τις προβλεπόμενες εργασίες. Πάρα πολλές ώρες προσωπικής εργασίας, άλλοτε σε κατασκευές κι άλλοτε σε καθαριότητα. Πήραμε τις ποδιές μας, τα γάντια μας και τις μάσκες μας και κάναμε γενική «φασίνα» στο χωριό. Έχουμε καθαρίσει το σχολείο(κλειστό από το 86) την εκκλησία, το κοινοτικό κι ακόμη δεν έχουμε τελειώσει. Θέλουμε ένα χωριό όμορφο καθαρό και νοικοκυρεμένο. Εδώ πρέπει να πούμε πως και οι κύριοι του χωριού μας βοήθησαν, χωρίς να σημαίνει αυτό πως δεν υπήρχαν κάποιοι που σφύριζαν αδιάφορα όταν εμείς είχαμε ανάγκη για τη βοήθειά τους. Δυστυχώς κάποιοι δεν έχουν μάθει ακόμη πως δεν είναι ντροπή να βρωμίζουμε τα χέρια μας για να καθαρίσουμε τον τόπο μας από τη βρωμιά…

Δεν περιοριστήκαμε όμως μόνο σ’ αυτά. Με ιδιαίτερη προσοχή σταθήκαμε απέναντι στα σοβαρά προβλήματα του χωριού μας.

Για το πρόβλημα στο γεφύρι συντάξαμε επιστολή προς την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος και το Υπουργείο Εσωτερικών και λάβαμε πολύ γρήγορα όχι μόνο γραπτή απάντηση και τη διαβεβαίωση, αλλά είδαμε με έκπληξη την άμεση υλοποίηση του έργου. Θα ήταν ψέμα να πούμε πως το έργο έγινε κατόπιν ενεργειών μας, ίσως όμως και οι δικές μας ενέργειες να επιτάχυναν τις διαδικασίες που απαιτούνταν για την υλοποίηση του  έργου.

Όχι, πανηγύρι δεν κάναμε …ακόμη. Και μάλλον δε θα κάνουμε αν δεν λυθούν κάποια άλλα σημαντικότερα προβλήματα στο χωριό. Οι προτεραιότητες μας είναι λίγο διαφορετικές. Θέλουμε όταν θα κάνουμε πανηγύρι να έχουμε στ΄ αλήθεια ένα λόγο να γιορτάσουμε και να γιορτάσουμε όλοι μαζί, με ενότητα!

Αυτό τον καιρό περιμένουμε να ολοκληρωθεί η συντήρηση του Κοινοτικού γραφείου του χωριού μας, που γίνεται από το Δήμο και θα στεγάσει το Λαογραφικό Μουσείο Σχίνων στις υπόγειες αίθουσες και αν συμφωνήσουν όλοι ίσως και  Δανειστική Βιβλιοθήκη  στον πρώτο όροφο, που θα φέρει το όνομα του Ηλία Γκρη, του ποιητή που χάρισε όλα του τα βιβλία στο χωριό του πατέρα του.  (Σημείωση: Τα βιβλία του Ηλία του Γκρη, αυτός ο μικρός θησαυρός μας αποκαλύφθηκε όσο καθαρίζαμε το κοινοτικό γραφείο ).

Θέλουμε όλα να πάνε καλά και μέσα στους επόμενους μήνες να έχουμε ολοκληρώσει αυτά τα δύο νέα project. Αυτοί είναι οι άμεσοι στόχοι μας!

Παράλληλα δε θα σταματήσουμε να ενημερώνουμε τους συγχωριανούς μας (εντός και εκτός Ελλάδος) για τον έρανο που συνεχίζει να γίνεται για την αποκατάσταση του προβλήματος που έχει παρουσιαστεί στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Σχίνων. Χαιρόμαστε πολύ που κατορθώσαμε να ενημερώσουμε τους  συμπατριώτες μας στο εξωτερικό, που άμεσα αντέδρασαν και απέστειλαν χρήματα για την υλοποίηση του έργου. Δυστυχώς επειδή είμαστε νέος σύλλογος δεν έχουμε τις διευθύνσεις των ομογενών και βέβαια όταν τις ζητήσαμε από τους παλαιότερους μας τις αρνήθηκαν. Συνεχίζουμε να ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα μας αποδοθούν. Πιστεύουμε πως έτσι θα είχε ήδη συγκεντρωθεί το ποσό που απαιτείται για την αποκατάσταση του Ναού. Επίσης ιδιαίτερα μας χαροποίησε η απόφαση του Δήμου Ζαχάρως να εντάξει τη μελέτη του έργου στον προϋπολογισμό του 2014 και λυπούμαστε που δεν είχαν την ίδια άποψη όλοι οι συμπατριώτες μας…

………………………………………………………………………

Τελικά είναι πάρα πολλά αυτά που έχουν γίνει: Κεράσματα στην εκκλησία του χωριού μας, (κουλούρι και αυγό το Πάσχα, γλυκά του κουταλιού στη γιορτή του πολιούχου μας), γιορτές για τα παιδιά (Χριστουγεννιάτικες και αποκριάτικες), καλοκαιρινά παραδοσιακά παιχνίδια στο προαύλιο του αη Γιάννη ή αλλιώς Παιχνίδι στο Μπισχίνι κ.α. πολλά!

Παράλληλα φροντίζουμε για την προβολή του χωριού μας, (μέσα από το διαδίκτυο αλλά και τις τοπικές εφημερίδες), αλλά και μέσα από τη συμμετοχή του σε συλλογικές πολιτιστικές δράσεις και συνεργαζόμαστε  με τους πολιτιστικούς συλλόγους της περιοχής στον κοινό αγώνα για τον πολιτισμό και το περιβάλλον! Για το λόγο αυτό συμμετείχαμε και θα συμμετέχουμε ξανά στην 4^η Γιορτή Παραδοσιακής Οικονομίας και Πολιτιστικής κληρονομιάς, που θα γίνει και φέτος με ένα ιδιαίτερο θέμα, την αναβίωση των εθίμων του παραδοσιακού γάμου.

Και δε σταματάμε εδώ!!!!

Ο Σύλλογός μας με τα δύο πρώτα ημερολόγια του κατάφερε να ξυπνήσει μνήμες και θύμησες από το παρελθόν σε όλους τους συμπατριώτες μας και φίλους, με τους οποίους μοιραζόμαστε την ίδια ανησυχία για την καταγραφή της ιστορικής μνήμης, των ηθών και  των εθίμων  του τόπου μας. Τώρα ετοιμάζουμε το πρώτο μας  ιστορικό-φωτογραφικό μας λεύκωμα, το θέμα του οποίου θα αποκαλύψουμε σε άλλη ανάρτηση…

          Νομίζω είναι προφανές!

          Οι στόχοι μας είναι ξεκάθαροι!

          Το Μπισχίνι θα ξαναπάρει στο χάρτη της περιοχής, τη θέση που του αξίζει!

         

Μετά τιμής!

Υ.Σ. θα ακολουθήσει ειδική ανάρτηση-αναφορά

σε όλους εκείνους  που εργάζονται γι’ αυτό τον κοινό σκοπό!

Ημερολόγιο 2014

Ο Φεβρουάριος από το ημερολόγιο του Πολιτιστικού - Περιβαλλοντικού Συλλόγου Γυναικών Σχίνων!

Φωτογραφίες από την κοπή της Πίτας!

Πρόσκληση

Η Χριστουγεννιάτικη παιδική γιορτή μας!



Τα μέλη του Πολιτιστικού-Περιβαλλοντικού Συλλόγου Γυναικών Σχίνων διοργάνωσαμε μια όμορφη Χριστουγεννιάτικη γιορτή για τα παιδιά, ένα ανοιχτό Χριστουγεννιάτικο πάρτυ στο σχολείο του χωριού μας, όπου καλέσαμε τους μικρούς μας φίλους.

Αυτή ήταν η πρόσκληση που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο:

Η Μαρία Νικολαϊδου, μέλος του συλλόγου και αισθητικός, ανέλαβε αφιλοκερδώς και με μεγάλη προθυμία το face-painting, τη ζωγραφική πάνω στις μικρές και μεγαλύτερες φασούλες, που το καταχάρηκαν!

Ακολούθησε παιχνίδι, μουσική και χορός!

Μετά ξαφνικά εμφανίστηκε ο αγιος Βασίλης, κατάκοπος και κουρασμένος (μάλλον από τα πολλά μελομακάρονα που έφαγε) για να μοιράσει τα δώρα του στα παιδιά.

 Ο δικός μας αγιο Βασίλης ξέρει πολλά για τα παιδιά και άλλα τόσα για τα φυτά, μιας που είναι η γεωπόνος και γραμματέας του συλλόγου Μαρία Μακρυγιάννη!
                                                                  Την ευχαριστούμε πολύ!

 Μετά τα δώρα καθίσαμε όλοι και είδαμε μια αγαπημένη χριστουγεννιάτικη αγαπημένη ταινία, το "ένα δέντρο μια φορά" του Ευγ. Τριβιζά!

Η γιορτή τέλειωσε με φαγητό, γλυκά και χορό - διότι το πάρτυ διέθετε και dj, τον καλό μας φίλο Αντ. Κοκκαλιάρη και τον ευχαριστούμε πολύ!


Ελπίζουμε να είμαστε όλοι καλά και του χρόνου να διοργανώσουμε μια μεγαλύτερη και καλύτερη γιορτή για τους μικρούς μας φίλους!

Ημερολόγιο 2014 - Ιανουάριος





Ιανουάριος 2014

 

Ένας μεγάλος ευεργέτης: Αθανάσιος Καποτόπουλος

Σε τούτο το χωριό, το όμορφο μα πολύπαθο Μπισχίνι, γεννήθηκε πριν από πολλά χρόνια (το 1913) ένα παιδί, ένα παιδί από φτωχική οικογένεια που όμως δεν άργησε να μεγαλώσει και να φύγει από τούτο το χωριό, προδομένο και απογοητευμένο από την κακή συμπεριφορά κάποιων συγγενών του. Το παιδί αυτό μεγαλούργησε στη νέα του πατρίδα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ τον τόπο του και το χωριό του. Λίγο πριν πεθάνει, στην ιδιόχειρη διαθήκη του, κληροδότησε στην κοινότητα του χωριού του το μερίδιο της πατρικής περιουσίας, που του αντιστοιχούσε, με όρο να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί δημοτική βιβλιοθήκη και να μορφωθούν τα παιδιά του χωριού του.
Ναι ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως ακόμη δεν έχει περάσει το κληροδότημα αυτό στο χωριό μας και πολλοί από  μας γνωρίζουν καλά και τα εμπόδια που παρουσιάστηκαν και εμπόδισαν την υλοποίηση αυτού του ονείρου... Δεκαπέντε ακίνητα, δεκαπέντε κτήματα εξαιρετικά μεγάλης αξίας περιμένουν την διανομή και εκποίηση τους για την πραγματοποίηση του ονείρου του.
Στις 5 Φεβρουαρίου 2014 θα γίνει το τελευταίο (ευελπιστούμε) δικαστήριο!
Οφείλουμε να τιμούμε τη μνήμη του και να θυμόμαστε την προσφορά του!

Πριν από λίγες μέρες έλαβα το βιογραφικό του και τις φωτογραφίες που παραθέτω από τον γαμπρό του κο Αγγελόπουλο Νικόλαο - σύζυγο της κας Γεωργίας Καποτοπούλου και τους ευχαριστώ πολύ!

Αθανάσιος Καποτόπουλος


Ο Αθανάσιος Καποτόπουλος γεννήθηκε στο χωριό «Σχίνοι» ή «Μπισκίνι» της επαρχίας Ολυμπίας του νομού Ηλείας το 1913. Την πτωχή αγροτική του οικογένεια αποτελούσαν οι γονείς του Θεώνη και Γεώργιος Καπότας καθώς και τα 3 αδέλφια του Κωνσταντίνος (Καπότας), Δημοσθένης (Καποτόπουλος) και Αναστασία (Μίχου). Πέθανε 73 ετών την 25η Απριλίου 1986 στη Θεσσαλονίκη, στο 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο.

Αποφοίτησε προπολεμικά από τη Σχολή Στρατιωτικών Υπηρεσιών και το 1939 ονομάσθηκε Ανθυπολοχαγός Υλικού Πολέμου. Στον πόλεμο του 1940 υπηρέτησε στην Β΄ Ανωτάτη Στρατιωτική Διοίκηση. Όταν η αντίσταση της πατρίδας εκάμφθη από την πανίσχυρη πολεμική μηχανή των Ναζί, ο τότε Ανθυπολοχαγός Καποτόπουλος φεύγει, όπως πολλοί άλλοι, για τη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσει τον αγώνα της Ελευθερίας. Εκεί εντάσσεται στην 1η Ελληνική Ταξιαρχία και συμμετέχει στις επιχειρήσεις της Βορείου Αφρικής και του Ελ Αλαμέϊν μέχρι τέλους. Μετά την επιστροφή του στην πατρίδα, τοποθετείται στο Στρατηγείο του Γ΄ Σώματος Στρατού (στην Διεύθυνση Υλικού Πολέμου) στη Θεσσαλονίκη.

Ήταν απόφοιτος της Ανωτέρας Σχολής Πολέμου καθώς και τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Παρασημοφορήθηκε με πολλά μετάλλια και παράσημα για την εξαιρετική στρατιωτική δράση του και τις άλλες πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε.

Στη Θεσσαλονίκη, όπου διέμενε, στον συνοικισμό των αξιωματικών στο Μικρό Έμβολο (Καραμπουρνάκι) της Καλαμαριάς, συμμετείχε ενεργά στην κοινωνική και πολιτιστική κίνηση και ιδιαίτερα ως πρόεδρος του Ελληνικού Ορειβατικού Συνδέσμου Θεσσαλονίκης καθώς και του ΒΑΟ (Βυζαντινού Αθλητικού Ομίλου Θεσσαλονίκης). Θεωρήθηκε ο αναδημιουργός της μεταπολεμικής περιόδου του ΒΑΟ, για τον οποίο δούλεψε με όρεξη και πείσμα, με πολύ πενιχρή κρατική επιχορήγηση αλλά και με εφευρετική αναζήτηση χιλίων δύο άλλων τρόπων ενίσχυσής του. Στις δικές του έντονες και συντονισμένες προσπάθειες οφείλεται η ανέγερση και λειτουργία του Γυμναστηρίου (Ελληνορωμαϊκή πάλη, στίβος, καλαθόσφαιρα, πετόσφαιρα) και η δημιουργία του Εντευκτηρίου καθώς και η ολοκλήρωση του τότε ορεινού καταφυγίου.

Η αγάπη του για τις ρίζες του και το χωριό της καταγωγής του, τους «Σχίνους» και τη Ζαχάρω, ήταν μεγάλη, διαφανείσα και στο μικρό κληροδότημα της διαθήκης του. Η αγάπη του επίσης και η φροντίδα του για τη νεότητα ήταν απύθμενη. «Τα παιδιά είναι το μέλλον μας», συνήθιζε παντού και πάντα να διακηρύττει. Το εξαίρετο ήθος του και η χαμογελαστή καλωσύνη του τον έκαναν αξιαγάπητο, όχι μόνο στην οικογένειά του και στους οικείους του, αλλά και στον ιστορικό σύνδεσμο των παλαιών συμπολεμιστών του και σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης.

Με χαρά και ταπεινοφροσύνη εισέπραττε την αγάπη και τον σεβασμό τόσο των Πελοποννησίων όσο και των Κωνσταντινουπολιτών της Θεσσαλονίκης, αμφοτέρους δε ιδιαίτερα βοηθούσε όσο περισσότερο μπορούσε. Η τέλεια σύζευξη των συνΕλλήνων της παλιάς Ελλάδας και της Βασιλεύουσας.

Νυμφεύτηκε το 1948 τη Θεανώ, το γένος Ιακώβου και Άννας Κάλφογλου, προσφυγοπούλα από την Κωνσταντινούπολη και απέκτησε 3 κόρες (τη Θεώνη, την Άννα και τη Γεωργία), ευτύχησε δε να δεί και 6 εγγόνια.

Εκδήλωση τιμής και μνήμης: Οι Ολύμπιοι που δε γύρισαν από το μέτωπο

Εκδρομή στην Ανάβρα!

Επιστρέφοντας από την Ανάβρα…

Μετά από την ομιλία του κου Τσουκαλά και την εκδρομή και  περιήγηση μας στο χωριό της Ανάβρας αντιφατικά συναισθήματα γέμισαν την ψυχή μας.

Ναι, καταρχάς αισθανόμαστε δικαιωμένοι μετά από την επιλογή μας αυτή.  Η εκδρομή μας στην Ανάβρα Μαγνησίας μας άνοιξε νέους ορίζοντες, μας πλούτισε σε εικόνες, ήχους, γεύσεις και αρώματα. Κυρίως όμως κατάφερε να μας γεμίσει ελπίδα.  Τώρα ξέρουμε πως μπορούμε κι ΕΜΕΙΣ. Ο κος Τσουκαλάς μας υπέδειξε και τον τρόπο και μοιράστηκε μαζί μας την πολύτιμη εμπειρία του. Το χωριό του, η όμορφη Ανάβρα (το αλλοτινό Γούρα) είναι κομμάτι από την Ελλάδα που όλοι οραματιζόμαστε, είναι η Ελλάδα που ονειρευόμαστε, αλλά τελικά δεν έχουμε!

Ο κος Τσουκαλάς, ως κοινοτάρχης της Ανάβρας, κατάφερε να ενεργοποιήσει όλους τους μηχανισμούς,  γιατί και Παιδεία διαθέτει  και στόχους υψηλούς,  κυρίως όμως  γιατί είναι  βαθιά δημοκράτης! Ναι, σ΄ αυτό του το εγχείρημα δεν ήταν μόνος του. Στην αρχή τον στήριξαν οι δικοί του άνθρωποι, η σύζυγός του κα Καραλή και η γραμματέας της κοινότητας κα Λιάλιου, αλλά στη συνέχεια ολόκληρο το χωριό. Δε χρησιμοποίησε τεχνάσματα, δεν ακολούθησε τα σκοτεινά μονοπάτια της διαπλοκής, διεκδίκησε με πυγμή και θάρρος και το κατάφερε.  Το μυστικό του ήταν απλό, το μυστικό του ήταν οι Λαϊκές Συνελεύσεις.

Κι έτσι εμείς οι ταπεινοί επισκέπτες της Ανάβρας μπορούμε σήμερα να δούμε ένα χωριό με υπερσύγχρονες κτηνοτροφικές μονάδες και σφαγείο, με Αιολικό πάρκο, με Περιβαλλοντικό πάρκο (στη θέση του σκουπιδότοπου) με δρόμους ασφαλτοστρωμένους, με πάρκινγκ στο κέντρο του χωριού, με δικό του σχολείο, νηπιαγωγείο και αγροτικό ιατρείο (και όλα αυτά με δικά τους σπίτια για το γιατρό τον δάσκαλο και τη νηπιαγωγό), με βιβλιοθήκη και λαογραφικό μουσείο, με όλες εκείνες τις παροχές που κάνουν τη ζωή των κατοίκων απλούστερη και ομορφότερη και καταφέρνουν παράλληλα να προσελκύουν αρκετούς επισκέπτες αλλά και… υποψήφιους κατοίκους.

Το θλιβερό στην ιστορία της Ανάβρας είναι πως ο Καλλικράτης λειτούργησε σαν ανάχωμα στην εξέλιξη. Το ακόμη θλιβερότερο για όλους μας είναι πως η Ανάβρα είναι μία και όπως είπε κι ένας «φίλος» λίγο πριν ξεκινήσουμε την εκδρομή μας, ο δικό σας ο τόπος Ανάβρα δε θα γίνει ποτέ. Γιατί άραγε;

Εμάς εδώ τι μας εμποδίζει; Δεν υπάρχουν εδώ άνθρωποι με παιδεία και ήθος; Δεν εφαρμόζονται κι εδώ τα ίδια προγράμματα; Δεν έχει ο δικός μας ο τόπος, τα δικά μας χωριά δυνατότητες και θετικά στοιχεία για να τα αναδείξουμε και να τα αναπτύξουμε;

Εμείς, γι’ αυτό πήγαμε! Πήγαμε για να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια και να μάθουμε. Κι ας μας χλεύασαν κάποιοι κι ας μας λοιδόρησαν, για τούτο μας το τόλμημα! Δεν το παίζουμε «σωτήρες»! Δεν προσπαθούμε να υποκαταστήσουμε την τοπική αυτοδιοίκηση. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε; Ούτε πιστεύουμε πως μπορούν να αλλάξουν όλα μέσα σε μια μέρα. Είμαστε εδώ όμως!  Αγαπάμε αυτό τον τόπο και ελπίζουμε πως κάποια μέρα θα αλλάξουν κι εδώ τα πράγματα. Εμείς θα συνεχίσουμε να αναζητούμε τον τρόπο, όχι για να τον υποδείξουμε απλώς στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά για να συνεργαστούμε μαζί της! Εμείς θα είμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να δουλεύουμε εθελοντικά και συλλογικά!

Ελπίζουμε κάποια στιγμή η παρέα μας να μεγαλώσει κι άλλο.  Στην παρέα μας μόνο  «λαδιάρηδες» δε χωράνε! Για όλους τους άλλους υπάρχει χώρος αρκετός, ιδιαίτερα δε για κείνους που πιστεύουν στην Ξέλαση!

Υ.Σ. Χρωστάμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Γαία, που έριξε το σπόρο της ενότητας στους Πολιτιστικούς Συλλόγους! Του το οφείλουμε!

Εκδρομή στην Ανάβρα Μαγνησίας

Ανακοίνωση- Πρόσκληση

Τα Δ.Σ.  των Πολιτιστικών Συλλόγων του διευρυμένου Καλλικρατικού Δήμου Ζαχάρως - Φιγαλείας,  με γνώμονα την ανάπτυξη και το συμφέρον του τόπου τους, μετά από διαλογική συζήτηση και προβληματισμό, αποφάσισαν να διοργανώσουν

μια διήμερη «εκπαιδευτική» εκδρομή

το Σάββατο 5 και την Κυριακή  6 Οκτωβρίου 2013,

σ΄ ένα ορεινό χωριό της Μαγνησίας, την Ανάβρα,

ένα χωριό γαντζωμένο στις πλαγιές του όρου Όθρυ,  που μπορεί να είναι απομακρυσμένο, ωστόσο μετά από συστηματική προσπάθεια, κατάφερε όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά και να γίνει πρότυπο ανάπτυξης.

Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος, πίστεψε στις δικές της δυνάμεις, έδωσε μάχη με τη μιζέρια και τα κατάφερε.

Γιατί όχι κι εμείς;

Σας προσκαλούμε προκειμένου να γνωρίσουμε από κοντά το χωριό, αλλά και τους πρωταγωνιστές του, τους ίδιους τους κατοίκους!

Τιμή Συμμετοχής: 60 ευρώ,  κατά άτομο.

Για δηλώσεις συμμετοχής και περισσότερες πληροφορίες στα τηλ.

κα Νιάρχου: 6972224155, 6977505783, 

κα Μακρή: 6973370906,

κα Πρασσά: 6978742646,

κος Μπαχούρος: 6944752729