Δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τα περί βιοποικιλότητος,πανίδας και χλωρίδας για να καταλάβει το μεγάλο βιβλίο της ζωής που σ' όλες του τις σελίδες μιλάει για ένα και μόνο πράγμα: Για τη φύση! Μια βόλτα και μια προσεκτική ματιά είναι αρκετή.
Αφαλαρίδες, καυκαλίδες, αγριοσπάνακο, κουφές κ.α. γεμίζουν τις καμμένες βουνοπλαγιές του χωριού μας. Εμείς (οι ευτυχείς κάτοικοι τούτου του τόπου) δεν έχουμε παρά να τα μαζέψουμε για να φτιάξουμε τις νόστιμες πίτες μας. Βασική προϋπόθεση να ΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ! Κανέλα Μάλιου - Χριστίνα Μακρή ... επί το έργον.
Το μεσημέρι της Πέμπτης επιστρέφοντας σπίτι συνάντησα ένα τσούρμο Βούλγαρους συγκεντρωμένους στο ποτάμι απεναντι περίπου από τη διασταύρωση. Σταμάτησα και είδα πως είχαν γεμίσει ένα αυτοκίνητο με κορμούς δέντρων, τους κορμούς από τα τελευταία πλατάνια που γλίτωσαν από τη φωτιά. Τους ρώτησα αν είχαν "άδεια" και ζήτησα να μου δείξουν αν είχαν κάποιο σχετικό έγγραφο. Μου είπαν πως δεν έχουν "χαρτί", αλλά πωςτους άφησε μια κυρία...(Δεν ξέρω αν κάποιος συμπατριώτης γνωρίζει κάτι σχετικά). Πήρα τηλέφωνο στο Δήμο, το Δασαρχείο, την Αστυνομία. Κανείς δεν τους είχε χορηγήσει άδεια............Τα πλατάνια όμως δεν υπάρχουν πια! Τα πλατάνια που είχαν γλιτώσει από τις φωτιές του 2007! Τα πλατάνια που για μας που μεγαλώσαμε σ'αυτή τη γειτονιά ήταν κομμάτι από τη ζωής μας! ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!
Να μάθουμε όλη την αλήθεια για τη μη εφαρμογή της απόφασης του Ελληνικού κράτους που προβλέπει την περισυλλογή, ταυτοποίηση και τον ενταφιασμό των οστών των νεκρών ηρώων του 1940.
Στο blog του κύριου Παναγούλια μπορείτε να δια βάσετε περισσότερες πληροφορίες!!!!!!!!!!!!
Ευχόμαστε και ελπίζουμε σύντομα να δούμε και στην περιοχή μας έργα του Ανδρέα Γεωργακόπουλου, του συμπατριώτη μας που άφησε την μακρινή Αυστραλία και επέστρεψε στη γενέτειρα του το όμορφο Μπισχίνι, λίγο μετά από τις καταστροφικές φωτιές τον Αύγουστο του 2007, αφήνοντας εκεί ένα τόσο λαμπρό έργο.
Σε μια έκδοση του 1916, στον "Ελληνικό κόσμο" υπάρχει η συγκεκριμμένη δημοσίευση.
Την παραθέτω προς τέρψη όλων και θέτω το ερώτημα: Σήμερα για ποιους εργαζόμαστε;
Κάποτε, πριν από αρκετά χρόνια, οι άνθρωποι τέτοια εποχή μετακόμιζαν από τα χωριά τους στα ορεινά στον κάμπο στα εξοχικά τους, για να είναι πιο κοντά στους κήπους, τους μπαξέδες και τις σταφίδες τους.
"Φώναζαν" λοιπόν τον Άγη τον Κάκα (έναν από τους λίγους ιδιοκτήτες κάρων στην περιοχή) φόρτωναν όλο τους το νοικοκυριό και έστηναν από την αρχή το σπιτικό τους.
Οι κάτοικοι της κοινότητας Σχίνων κατέβαιναν στη Βάλτα, την Ποταμιά, τις Ρένιες, το Πευκί, το Χασάνι, τη Μαυρομαντήλα και στον Μπισχινόκαμπο. Επέστρεφαν στο χωριό με το άνοιγμα των σχολείων.
Ο παππούς μου στο ημερολόγιο του αναφέρει:
Κυριακή 11 Ιουλίου 1965
Ετέλεσα την Θεία Λειτουργία. Εκκλησίασμα περίπου τεσσαράκοντα, μετά τινων μικρών μαθητών.
Το σύνολο σχεδόν των ενοριτών (εκτός ελαχίστων) μετακόμισαν εις τας εξοχικάς των κατοικίας.
Μετά από τις φωτιές αλλά και από κάποιες ιδιωτικές εργασίες στον περιβάλλοντα χώρο βγήκε στην επιφάνεια το πηγάδι στην θέση ''Κουβέλι''.
Βρίσκεται στην είσοδο του χωριού, κοντά στο ρέμα της Μπαμπακιάς - στα πρώτα πετροχτιστα σπίτια που συναντάμε.
Είναι λίγο πιο πέρα από το παλιό ελαιοτριβείο των Γεωργακοπουλαίων που βγήκε και αυτό στην επιφάνεια μετά από τις πυρκαγιες. (Κοντά στην είσοδο του χωριού κάτω από το γήπεδο μπάσκετ).
Πηγάδι που για χρόνια προμήθευε με νερό όλο το χωριό.Λέγεται ο,τι υπήρχαν μελίσσια σε εκείνο το σημείο τα παλιά χρόνια.
.
(Το) Κουβέλι. κυψέλη: της μέλισσας, <παλαιότ. γαλλ. cuvel(l)e, cubel{ΜΣΚ}
Ευχαριστώ πολύ τον Νεκτάριο Μακρυγιάννη που "ανέβασε" το κείμενο και τις φωτογραφίες στο fb!!!!
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΜΠΙΣΧΙΝΑΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
Σ’ όλους τους απελευθερωτικούς και αμυντικούς αγώνες της πατρίδας οι Μπισχιναίοι έδωσαν το παρόν. Από το ηρωικό 21 ως τον πόλεμο 1940-41.
Α.Περίοδος(1821)
Για το ηρωικό 21 η ιστορία και η παράδοση δυστυχώς δεν διέσωσαν πολλά ονόματα. Στο αρχείο αγωνιστών εντοπίσαμε μόνο τα ονόματα δύο (2) συμπατριωτών που κατάθεσαν δικαιολογητικά για να αναγνωριστούν αγωνιστές.
1.Γραμματικός Φώτης
Αγωνιστής Γ’ τάξεως με Α.Μ. 3851. Πολέμησε στην Καρύταινα, Λάλα, Τριπολιτσά, Αργος και Δερβενάκια. Στον καιρό του Ιμπραήμ πολέμησε στο Ναυαρίνο.
2.Μακρυγιάννης Γ.
Αγωνιστής Γ’ τάξεως. Πολέμησε στα Μεσσηνιακά κάστρα στο Άργος, στα Δερβενάκια και στα Τρίκορφα.
Β.Περίοδος (1912-1913)
Ενενήντα χρόνια αργότερα οι Μπισχιναίοι πολέμησαν στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και τη Μικρασιατική καταστροφή δηλ. από το 1912 -1922.
1.Κολόζης(Καλόζης) Γεώργιος του Βασιλείου. Φονεύτηκε 24 Οκτωβρίου 1912 στη Μπάνιτσα.
2.Κουτσογεωργόπουλος Δημήτριος του Παναγιώτη. Στρατιώτης. Φονεύτηκε 15 Ιουνίου 1913 στην Κάτω Τζουμαγιά.
3.Κωστόπουλος Ιωάννης του Διονυσίου. Στρατ. Απεβίωσε 5.12.1913 στο Νοσοκομείο Εμίν Αγά (Ν.Ιωαννίνων).
Γ.Περίοδος 1918
1.Κοντογεωργάκης Ευάγγελος του Εμμανουήλ. Στρατ. Απεβίωσε 2.11.1918 στο Ζ’ Στρ. Νοσοκ. Αθηνών.
Δ Εκστρατεία Ουκρανίας
1.Καραθανάσης Αριστομένης του Δημητρίου. Στρατιώτης. (Γεννήθηκε εις Σχίνους Μεσσηνίας). Φονεύθηκε τον Απρίλιο του 1919εις Δνείστερον ποταμό.
Ε.Περίοδος 1921-1922
1.Αγγελόπουλος Αθανάσιος του Βασιλείου. Στρ. Απεβίωσε στο Α’ Στρατ.Νοσοκ. Θεσσαλονίκης 6.10.1922
2.Καραθανάσης Φίλιππος του Αριστομ. Δεκ. Φονεύτηκε 18.8.1922 στο Μπανάζ.
( Καραθανάσης Φώτιος του Αριστείδη ο οποίος πέθανε στο Μπαναζ της Τουρκίας: Διόρθωση που εστάλη από τον Νεκτάριο Μακρυγιάννη)
3.Κόλιας Παναγιώτης. Στρ.Φονεύτηκε 18.8.1921 στο Αρντίζ.
4.Λιακατάς Δημήτριος του Ιωαν. –Δεκανέας. Εξαφανίστηκε στη Μ.Ασία
5.Παναγόπουλος Γεώργιος του Νικολάου. Στρ. Απεβίωσε στο Στρατ.Νοσοκ. Καλαμών 24.5.1921
6.Σαντάρμης Διονύσιος. Στρ. Σκοτώθηκε στο Κανλή –Γκιόλ 13.8.1921
Υλικό που μου απέστειλε ο κύριος Αγαθοκλής Παναγούλιας για την ιστορία της κοινότητας Σχίνων.
Το καλύτερο δώρο το έλαβα πριν από λίγες μέρες μέσω e-mail από τον κύριο Αγαθοκλή Παναγούλια (οικονομολόγο και ιστορικό ερευνητή) και αναφερόταν στην τοπική ιστορία της επαρχίας Ολυμπίας. Ο κύριος Παναγούλιας μου "χάρισε" κομμάτι από την πολύχρονη ιστορική έρευνά του που αφορά την κοινότητα Σχίνων ( το χωριό μας) κι εγώ σας την παραθέτω. Ευχαριστώ τον κύριο Παναγούλια για το πολύτιμο δώρο του!
"Οι ρίζες του χωριού χάνονται βαθιά στο χρόνο. Στην απογραφή των Ενετών το 1689 το χωριό μέτρησε 29 κατοίκους (16 άνδρες και 13 γυναίκες) και 10 χρόνια αργότερα το 1700 36 άτομα (20 άνδρες και 16 γυναίκες"
Μετά από 146 χρόνια (το 1835) είχε 46 οικογένειες και 176 άτομα। Στα επόμενα χρόνια η πληθυσμιακή καμπύλη ανέβαινε (βλ।διάγραμμα) και το 1940 έφθασε στο ψηλότερο σημείο 981 ψυχές। Από εκεί και μετά και μέχρι το 1981 άρχισε η κάμψη. Στις δύο τελευταίες απογραφές παρουσιάζει αύξηση.