Καρδιά από πέτρα!

Έρχεται το καλοκαίρι!

"έναντι" Αναδάσωσης

Λόφος προφήτη Ηλία.
Εκεί που κάποτε υπήρχε δάσος......

Φωτογραφικό αρχείο

Στη δεκαετία του '60 οι νέοι στο Μπισχίνι πήγαιναν εκδρομή στο Παλιο-Σχολειό, ένα από τα σχολεία που είχαν ανεγερθεί με έξοδα του Ανδρέα Συγγρού.
Εκεί όλοι μαζι συνήθιζαν να βγάζουν αναμνηστικές φωτογραφίες, όλοι μαζί....

Εμείς σήμερα προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε μέσω facebook (πόσο άλλαξε ο κόσμος μέσα σε λιγότερο από πενήντα χρόνια....) και φτιάχνουμε ομάδες για να γνωριστούμε όσοι καταγόμαστε από την ίδια κοινότητα!

facebook: sxinoi....

Φωτογραφικό αρχείο

Πόσο "ρυπογόνο" ήταν το άλογο του Τσιρώνη ή ο γάιδαρος του Σύντομου(Διονύση Μακρή);
Πόσο διευκόλυναν τις μετακινήσεις των ανθρώπων και πόσο γρήγορα άλλαξε ο τρόπος ζωής και μετακίνησης μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια...

Κοινότητα Σχίνων

Χιόνια στο Μπισχίνι. Πότε άραγε;

Οι πρώτες φωτογραφίες που έλαβα από το διαδίκτυο.
Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Γιώργο Τσιρώνη που μου έστειλε αρκετές φωτογραφίες, από το προσωπικό του αρχείο.
Εδώ με τους γονείς και τις αδερφές του.

Λίγες μέρες πριν από τη μεγάλη πυρκαγιά, "περνούσα" μετά μανίας φωτογραφίες στον υπολογιστή μου, με πρόθεση να τις μοιραστώ κάποια στιγμή με τα ξαδέρφια μου.
Τη μέρα και την ώρα της φωτιάς, όταν έπρεπε να επιλέξω τα πιο πολύτιμα αντικείμενα και να φύγω από το σπίτι, πήρα μαζί μου τον υπολογιστή και έτσι ένα κομμάτι της οικογενειακής μου ιστορίας.
Από εκείνη τη στιγμή κατάλαβα την αξία της φωτογραφίας, σαν μέσω καταγραφής της τοπικής, αλλά και της ευρύτερης ιστορίας.
Αν καταφέρναμε να συγκεντρώσουμε όλες τις παλιές φωτογραφίες και να τις χρονολογήσουμε, θα δημιουργούσαμε για τις επόμενες γενεές ισχυρότατα "πειστήρια" ιστορίας και πολιτισμού.
Ας το προσπαθήσουμε!

Μετανάστες

Οι Έλληνες μεταναστεύουν.

Φεύγουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν ένα καλύτερο αύριο.

Πέρνουν μαζί τους τις μνήμες κι αφήνουν πίσω την πατρίδα, τα χωριά τους και τις οικογένειές τους...

Ζουν, δημιουργούν και μεγαλουργούν σε πατρίδες νέες.

Ζουν με τη νοσταλγία και την προσμονή, την προσμονή για ένα γράμμα.

Η επικοινωνία δύσκολη, μέσω ταχυδρομείου....

Ένας τρόπος για να "αποδείξουν" την ύπαρξή τους ήταν οι φωτογραφίες.

Άλλες επαγγελματικές σε χώρους ειδικά διαμορφωμένους, σε στούντιο, άλλες έξω από τα σπίτια τους, αλλά και τα μαγαζιά τους.

Ο στόχος ένας: να φανεί ο μόχθος, η αφθονία των αγαθών, ο διαφορετικός τρόπος ζωής, η ευημερία.

Δημοτικό σχολείο Σχίνων

Τώρα που το σχολείο ανοίγει πάλι για να δεχθεί τους μικρούς του μαθητές, νωχελικούς και νυσταγμένους απ' την ανάπαυλα των δεκαπέντε ημερών, ελάτε να θυμηθούμε πως ήταν το σχολείο αρκετές δεκαετίες πριν όταν οι μικροί μαθητές δέχονταν τη "φροντίδα" των συμμαθητών τους, που αναλάμβαναν το ρόλο του κουρέα...
Ο κουρέας βέβαια χρειάζεται και βοηθό για να κρατά τα απαραίτητα σύνεργα....

Ελλάδα, μετά το τέλος του πολέμου (Παγκόσμιου και Εμφύλιου)!
Το σχολείο αναλαμβάνει την ευθύνη για τη διανομή γάλατος στα υποσιτισμένα παιδιά, δηλαδή στο σύνολο των μαθητών.

Στη φωτογραφία μικροί μαθητές και μαθήτριες του Δημοτικού σχολείου Σχίνων δέχονται τη φροντίδα της δασκάλας τους κυρίας Παρασκευής Παναγιωτοπούλου, αλλά και της κυρά Χρυσάφως Καρόγιαννη που τους μοιράζουν γάλα. Παρίσταται και ο "δάσκαλος" Παναγής Νάνος.

Χριστουγεννιάτικο Δέντρο...

Αυτό το δέντρο λέω να "στολίσω" αυτά τα Χριστούγεννα. Θα το "στολίσω" με τις μνήμες, με τους ήχους με το θρόισμα που κάποτε μας πρόσφερε. Σε λίγες μέρες, νεκρό καθώς είναι, θα πέσει κι αυτό...

My Christmas tree...

Το ποτάμι σήμερα...

Φθινόπωρο 2008...

Γιατί τέτοια "γύμνια";

Το ποτάμι, αρκετά χρόνια πριν, καταπράσινο....

Τέτοια εποχή περίπου...

Φθινόπωρο...

Άραγε θα ξαναγίνει έτσι ;

Αυτός ο τόπος πριν καεί ήταν γεμάτος χρώματα , μυρωδιές και ήχους... Τώρα μας έμεινε η νοσταλγία όλων αυτών... και η απορία.
Πως να περιγράψεις σ' ένα παιδί το κελαήδισμα του αηδονιού, όταν ξέρει μόνο το κρώξιμο της καρακάξας, και πως να του μιλήσεις για το άρωμα του πεύκου όταν αναγνωρίζει μόνο τη μυρωδιά του καμένου ξύλου; Όσο για το χρώμα ... ποια απόχρωση του γκρι να του πρωτοδιδάξεις;
Κι όμως πρέπει να βρούμε τη δύναμη ... ναζήσουμε και χωρίς αυτά.

Ηλιοβασίλεμα στην παραλία Σχίνων...

Η γιαγιά μου στο άπλωμα της σταφίδας στο αλώνι...

ΓΕΦΥΡΙ

Κάποτε το γεφύρι αυτό ήταν ξύλινο. Από αυτό περνούσαν οι μικροί μαθητές από το Μπισχίνι για να πάνε στο Γυμνάσιο της Ζαχάρως με κίνδυνο της ζωής τους πολλές φορές...
Οι επόμενες ιστορικές φωτογραφίες τοποθετούνται στην πολύπαθη εποχή του εμφυλίου.

Οι πυρκαγιές του περασμένου Αυγούστου ακόμη σιγοκαίνε τις καρδιές μας...

Κάθε πρωί που ανοίγω το παράθυρο μου και βλέπω την ίδια εικόνα προσπαθώ να δώσω απαντήσεις στα ίδια βασανιστικά ερωτήματα, ερωτήματα που δε θα βρουν ποτέ ικανοποιητική απάντηση.

Μέσα από αυτή τη σελίδα θέλω να απευθύνω ένα κάλεσμα σε όλους τους Μπισχιναίους (νέους ή μεγαλύτερους) για να "ανεβάσουμε" τις πιο όμορφες, τις πιο φωτεινές, τις πιο λαμπερές φωτογραφίες και μαζί τους τις αναμνήσεις μας από το χωριό μας και να καταφέρουμε μέσα από αυτό, να καταγράψουμε την ιστορία του τόπου μας.