Το στήσιμο του αργαλειού μέρος 1ο και 2ο

Στην πρώτη μας συνάντηση η κυρα- Βασιλική, η δασκάλα μας από τα Ροδινά, ήρθε να δει τον αργαλειό ή λάκο και να εκτιμήσει την κατάστασή του κι αν του έλειπαν κάποια πράγματα.

Με ένα σκοινάκι μέτρησε και ζύγισε τον αργαλειό. Είδε πως είχε κάποια προβλήματα ως προς τη στατικότητά του και γι' αυτό κανονίσαμε επόμενη συνάντηση, μετά την επέμβαση του ξυλουργού, που έπρεπε να στερεώσει τα πόδια του αργαλειού, για να μην "τεντελάνε".

Ο αργαλειός πήγε στον ξυλουργό κι επέστρεψε σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

Παρεμβλήθηκε βέβαια το ....δημοψήφισμα και το ... κλείσιμο των τραπεζών και ...

καθυστερήσαμε λίγο...............................

Μετά τις επιδιορθώσεις ο αργαλειός επέστρεψε...

Κι αφού τον πέρασα με δηλητήριο για να μην τον φάει ο σκόρος, του έβαλα και βερνίκι για να γυαλίζει και τον άφησα να στεγνώσει...

Στην επόμενη συνάντηση η κυρα Βασιλική τον "ζύγισε" τον ευθυγράμμισε δηλαδή και μάλιστα χρησιμοποιώντας και νερό για το αλφάδιασμά του.
(έριξε λίγο στη ράγα που έχει το αντί στην κάτω μεριά)
Στη συνέχεια μεταφέραμε τις μεγαλύτερες πέτρες που βρήκαμε και τις βάλαμε πάνω στα μαδέρια για να τον σταθεροποιήσουμε ακόμη καλύτερα και να μην κουνιέται.

Η δασκάλα μας έπειτα έφτιαξε τις "καλαμίδες" με τις οποίες θα γινόταν το ξεμόνεμα του πανιού, του στημονιού.

Το πανί περάστηκε στο πισάντι και σιγά-σιγά ξεμπερδευόταν και τυλιγόταν το καθαρό.

Η αφεντιά μου με την κυρα Δήμητρα(που ξέρει και να κεντάει στον αργαλειό)

                                            Η μητέρα μου με τη θεία μου τυλίγουν το πανί

                                          η κυρία Γιαννούλα που προσέφερε το πανί΄, το στημόνι στο Σύλλογο
                                             (που το είχε "διαστεί" με την αδερφή της την κυρία Δήμητρα)
                                         μαζί και η Μαρία που "κρατούσε κόντρα" για να μη φεύγουν οι κλωστές.

                                         
                                         η κυρά Βασιλική  παρακολουθεί προβληματισμένη...

                                         εδώ η αδερφή μου γυρνάει το πισάντι

                                         αύριο ελπίζουμε να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία,
                                        περνώντας τις κλωστές στα μιτάρια και τα χτένια

                                        

Εκδρομή στο Μπισχίνι!

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015, μέρα αφιερωμένη στο Περιβάλλον, ο Πολιτιστικός-Περιβαλλοντικός Σύλλογος Γυναικών Σχίνων υποδέχθηκε, με μεγάλη χαρά, για τρίτη συνεχή χρονιά τους μαθητές της Α' τάξης του Δημοτικού Σχολείου Ζαχάρως.

Οι μικροί μας φίλοι ξεναγήθηκαν στο Λαογραφικό Μουσείο Σχίνων, στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου και στο Μουσείο Μαθητικής Ζωής κι Εκπαίδευσης.

Γέμισαν με τις χαρούμενες φωνούλες τους και τις δροσερές καλημέρες τα σοκάκια και τα καλντερίμια του χωριού.  Έπαιξαν και διασκέδασαν στο προαύλιο της εκκλησίας μας.

Μας εντυπωσίασαν για μία ακόμη φορά με τις γνώσεις τους και την παρατηρητικότητά τους.

Ευχαριστούμε πολύ τις δασκάλες που τα συνόδευσαν αλλά και τις μητέρες που μας επισκέφθηκαν.

___________________________________________________________________________________

Με τη δράση αυτή καταφέρνουμε να προσεγγίσουμε το περιβάλλον μέσα από τη σχέση του με τον άνθρωπο, σε ένα πρόγραμμα σχεδιασμένο ειδικά για τη μέρα την αφιερωμένη στο περιβάλλον.

Τα παιδιά με την είσοδό τους στο χωριό παρατηρούν την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και την εναρμόνιση της με τα ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά του χωριού.

Με την επίσκεψη στο Λαογραφικό μας Μουσείο μας μαθαίνουν για τα εργαλεία, τα χρηστικά αντικείμενα της καθημερινής ζωής και την ενδυμασία των κατοίκων του χωριού μας. Ενημερώνονται για τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας.

Με την ξενάγηση στον Αη Γιάννη, την όμορφη και μεγαλόπρεπη εκκλησία του χωριού μας, ανακαλύπτουν την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τον εξαίρετο εσωτερικό της διάκοσμο.

Τέλος τα παιδιά κάθονται στα θρανία των παππούδων τους, και ταξιδεύουν στο χρόνο, στο σχολείο του παρελθόντος, μέσα από τις αφηγήσεις των παλαιών μαθητών, αλλά και το πλήθος των βιβλίων, των αντικειμένων και των πληροφοριών που συνδέουν την ιστορία της εκπαίδευσης με την ιστορία του Ελληνισμού.

Τέλος, επειδή δε θα μπορούσε να μείνει ανεκμετάλλευτο το τεράστιο προαύλιο της εκκλησίας, με τα σκιερά πλατάνια, παίζουμε ομαδικά παιχνίδια (παλιότερα και σ;ύγχρονα).

Τα μέλη του συλλόγου μας, σε ένδειξη ευχαριστίας και ακολουθώντας το έθιμο της φιλοξενίας, προσφέρει στους μικρούς μαθητές κεράσματα και τα αναμνηστικά, για να θυμούνται με αγάπη αυτή την πρώτη τους επίσκεψη στο Μπισχίνι, το όμορφο χωριό μας.

Ελπίζουμε να καταφέρνουμε κάθε χρόνο να δεχόμαστε τους μικρούς μας φίλους και κάθε χρόνο να βελτιώνουμε την εικόνα του χωριού μας.

Θέλουμε εδώ να εκφράσουμε για μία ακόμη φορά τις ευχαριστίες μας προς τις δασκάλες συνοδούς, τους γονείς, αλλά και τη διευθύντρια του Δημοτικού Σχολείου Ζαχάρως που μας εμπιστεύονται τα παιδιά τους.

ΓΙΑ ΤΟ ΔΣ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                  Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΜΑΚΡΗ ΠΑΝΩΡΑΙΑ                 ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΑ

Ο δικός μας δήμαρχος, ο δήμαρχος της καρδιάς μας.

Είχα πολύ καιρό να επισκεφθώ την παλιά μου γειτονιά κι αυτό το τριήμερο αισθανόμουν έντονα την ανάγκη να επιστρέψω - έστω για λίγο- στο Βύρωνα, τη γειτονιά των φοιτητικών μου χρόνων, αλλά και την Καισαριανή. 

Ήθελα πολύ να ξαναπερπατήσω στο άλσος, να επισκεφθώ το "Σκοπευτήριο" και μετά να ανηφορίσω και πιο πάνω, στη Μονή Καισαριανής.

Υπήρχε κι ένας ακόμη λόγος, ένιωθα έντονη την ανάγκη, να συναντήσω τον θείο Παναγιώτη, το Δήμαρχο, στο φυσικό του χώρο, στην Καισαριανή και μάλιστα κατά την ώρα που απέδιδαν τιμές στους 200 εκτελεσθέντες κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του '44.

Και ναι τα καταφέραμε και πήγαμε και τον αναζητούσαμε μέσα στον κόσμο.

Ήταν εκεί στην πρώτη γραμμή, χαμογελαστός και αγωνιστικός, παρά τα 98 του χρόνια.                                 "Εκατό παρά δύο", μου είπε. 

Κοίταξα γύρω μου, τα δέντρα στο άλσος του σκοπευτηρίου είχαν ψηλώσει, ο κόσμος ήταν πολύς.

Δε μίλησα.

Με το πέρας της εκδήλωσης όλοι σηκώθηκαν και τον πλησίασαν, να τον αγκαλιάσουν, να του σφίξουν το χέρι, να τον φιλήσουν. 

Ποτέ δεν είχα δει τόση συγκίνηση σε μάτια πολιτών.

Πότε εως εκείνη τη στιγμή δεν είχα καταλάβει, δεν είχα νιώσει τη δύναμη της τοπικής αυτοδιοίκησης, την αληθινή, την καθαρή αγάπη από τον απλό ανθρωπο, από τον πολίτη.

Γνώριζα πως ο Παναγιώτης ο Μακρής ήταν αγαπητός στο λαό της Καισαριανής, αλλά αυτή την έκδηλη αγάπη δεν την είχα φανταστεί. 

Βέβαια κάθε φορά που ο  Μακρής μιλά για την Καισαριανή φωτίζεται ολόκληρο το πρόσωπό του και πάντα χαμογελά.

Η Καισαριανή δεν είναι η πόλη του, είναι σάρκα από τη σάρκα του...

Πρέπει να παραδεχτώ πως ένιωσα πολύ περήφανη μα και ταυτόχρονα προβληματισμένη....

Πιστεύω πως ο δήμαρχος είναι ίσως μία από της σημαντικότερες μορφές που "έβγαλε" τούτος ο τόπος.  

Χαρακτήρας ακέραιος και ιδεολόγος, κομμουνιστής "φύσει και θέσει", "λόγω και έργω". Αγωνιστής και υπερασπιστής των ιδεών του, το κυριότερο... ένας άνθρωπος που δεν πρόδωσε ποτέ τα πιστεύω του, που υπηρέτησε πιστά την τοπική αυτοδιοίκηση σε όλη του τη ζωή, χωρίς να αποκομίσει κανένα όφελος, αλλά προσφέροντας ακόμη και από το υστέρημά του...

Και για όσους δεν το γνωρίζουν ο Παναγιώτης ο Μακρής κατάγεται από το Μπισχίνι!

Πάσχα στο Μπισχίνι με τον Πολιτιστικό-Περιβαλλοντικό Σύλλογο Γυναικών!

Το Πάσχα για μας τις γυναίκες δεν είναι εύκολη υπόθεση!
Οι προετοιμασίες στο σπίτι ξεκινούν μέρες πριν!
Όλα πρέπει να λάμπουν, όλα να είναι καθαρά και φροντισμένα και όλα περνάνε από τα χέρια μας!
Αυλές ασβεστωμένες, κουλουράκια μοσχομυριστά και πεντανόστιμα, μαγειρίτσες και αρνάκια, όλα περνούν από τα χέρια μας!
Τα τελευταία χρόνια μετά και από τη δημιουργία του Συλλόγου, έχουμε προσθέσει σ' αυτά και τη φροντίδα για το χωριό μας. Επίσημα πια, αν και παραδοσιακά έτσι ήταν καιρό πριν...
Και αυτό δε γίνεται από υποχρέωση, μα με την ίδια αγάπη και το ίδιο μεράκι που φροντίζουμε και τα σπίτια μας.  Είναι εξίσου σημαντικό γαι μας να είναι και το χωριό μας το ίδιο φιλόξενο, καθαρό και προσεγμένο, όπως και τα σπίτια μας.

Για αυτό το λόγο φτιάχνουμε λαμπαδίτσες, λικέρ, κοσμήματα και τα εκθέτουμε στο σχολείο του χωριού μας. Για να μπορούμε να συγκεντρώνουμε τα χρήματα που απαιτούνται γαι να κάνουμε ομορφότερο τον τόπο μας! (Φέτος για πτώτη φορά και υπέροχες χειροποίητες κεραλοιφές!)

Για τον ίδιο λόγο βοηθάμε και στην καθαριότητα τουΑη Γιάννη.
 Γιατί για μας η εκκλησία του χωριού μας είναι φυσική προέκταση του σπιτιού μας.

Και χαιρόμαστε πολύ όταν το αποτέλεσμα μας δικαιώνει!

 

 

Και αναφέρομαι βέβαια στο στολισμό του επιταφίου που ήταν δική μας προσφορά, για τον οποίο δεχθήκαμε τα συγχαρητήρια από πολλούς συμπατριώτες μας. Για μας επιβράβευση ήταν αυτή και μόνο η συμμετοχή στη διαδικασία και περισσότερο η συμμετοχή των μικρών παιδιών.

 Και βέβαια δε θα μπορούσα να  αφήσω εκτός το αυγό με το κουλουράκι που προσφέρουμε το βράδυ της Ανάστασης!

 

Πιστεύουμε στη δύναμη των απλών (μα όχι και των απλοϊκών πραγμάτων) και μέσα από αυτή τη συλλογικότητακαι τη δράση ισχυροποιούνται μέσα μας προσδοκίες και όνειρα γαι τον τόπο μας!

Οι επιλογές μας είναι συνειδητές και στοχευμένες: Θέλουμε το καλύτερο για το χωριό μας και είμαστε αποφασισμένες να εργαστούμε γι' αυτό!

Η κατάσταση του σχολείου μας σήμερα... Αφορμή για προβληματισμό και για δράση!

Κάποτε, έως και τη δεκαετία του '50, αυτό ήταν το Δημοτικό Σχολείο Σχίνων!

Μετά από το σεισμό του 1965 καταστράφηκε ολοσχερώς η μία πτέρυγα και έτσι το σχολείο άλλαξε όψη.

Το σχολείο όμως χρειάζεται  συντήρηση, γιατί με το πέρασμα των χρόνων, έχει φθαρεί ο τοίχος εξωτερικά κι έτσι εξωτερικά παρουσιάζει ανομοιόμορφη εικόνα. 
Έτσι είναι σήμερα:

Εμείς πιστεύουμε πως αυτή η εικόνα πρέπει να αλλάξει!
Θέλουμε πολύ το σχολείο μας να αποκτήσει τη μορφή που του αξίζει!
Να συντηρηθεί η τοιχοποιία εξωτερικά και να αναδειχθούν τα ιδιαίτερα αρχτιτεκτονικά του στοιχεία.

Για να το πετύχουμε αυτό χρειαζόμαστε τη σύμφωνη γνώμη και τη βοήθεια όλων!

Εσείς, τι γνώμη έχετε;